Izabela

Zamykam się w kokonie chorych wyobrażeń. Oplatam piersi ramionami, podkulam nogi, przygryzam wargę. Zabiję kobietę, która mi go zabrała. Uduszę gołymi rękoma.

Leżę na łóżku i nie chcę więcej czytać. Wiem za dużo o koślawych literach, za mało o sensie słów i uczuć. Chciałabym obciąć swoje, długie do pasa, teraz blond włosy. Wiem, że nikt mi na to nie pozwoli. Wiem, że Boga nie ma, bo On na mnie nie spojrzał.

Piję herbatę malinową – jest taka słodka. Oblizuję usta,  przygryzam wargę, zawijam kosmyk włosów na palec.

Chciałabym umrzeć ze wszystkiego, tylko nie z miłości.